5 km ladiesrun met de jongste deelneemster !!!

2010-06-13

Zondag 13 juni was het zo ver. De Asics Ladiesrun in Amsterdam en zelfs AVA werd vertegenwoordigd, door de allerjongste deelneemster

Marit Noordam mocht met haar 9 jaar eigenlijk nog niet mee doen, vanwege de minimum leeftijd die was ingesteld van 14 jaar. Maar na enig overleg met de organisatie bleek het geen probleem te zijn om haar in te schrijven, mits haar trainer met haar mee liep. En dat was ook precies mijn plan!

Vanaf de koude wintermaanden tot die warme dag in juni hadden we iedere dinsdag na de training en iedere zondagochtend nog extra getraind. Steeds een stukje verder lopen, tot we die 5 km probleemloos zouden uitlopen.  Als trainer zijnde had ik een streeftijd in mijn hoofd; 33 minuten, maar het belangrijkste van alles wilde ik met Marit die 5 km lekker lopen.

Om 12 uur was het zo ver. Zo’n 200 dames stonden bij de start voor de 5 km. Marit vond zichzelf wel erg klein, zo tussen al die grote dames.Uiteindelijk begon het aftellen voor het startsein. 5... 4... 3... 2... 1..  Daar gingen we!
Eerst een heel rondje door het Olympisch stadion voor we nog een half rondje mochten, het stadion verlieten en de rest van de 5 km af zouden leggen. Geweldig!

Iedereen stond voor ons te klappen en te juichen. Succes! Toen waren we het stadion uit. Het grootste gedeelte hebben we hand in hand gelopen. Vanaf de kant, maar ook door dames om ons heen werd Marit flink aangemoedigd. Het geeft natuurlijk ook bekijks als je de jongste deelneemster bent en eerlijk is eerlijk; voor iemand van 9 is zo’n 5 km ook gewoon een geweldige prestatie. Voor we het wisten waren we de drankpost al voorbij en weer op de terugweg.

Na 4 km kwam het stadion weer in zicht. Om ons heen vermoeid joggende en zelfs wandelende dames. Wij renden door, hand in hand. Nee, we gaan niet lopen en we hadden zelfs nog een kleine verassing achter de hand.

Zoals afgesproken renden we hand in hand het stadion weer binnen. Bij de ingang stond iedereen die we kenden al op ons te wachten en te juichen en te klappen. Wat een kick!  We hebben het gehaald!
Nog een half rondje. Nu laat Marit mijn hand los en zet, zoals we afgesproken hadden, nog een laatste eindspurt in om haar oude trainster op achterstand te zetten en uiteindelijk als eerste te finishen. 32 minuten en 19 seconden!

De allerjongste deelneemster een beter tijd dan verwacht! We krijgen een mooie medaille en water, wat ook erg welkom is op zo’n warme dag.  Van haar ouders krijgen we allebei een bos bloemen, van mijn familie een hoop complimenten.  Natuurlijk hebben we ook nog wat cadeautjes voor elkaar.
 

Helemaal zelf verdiend, Marit!