Om eerlijk te zijn, had ik het parcours achteraf gezien onderschat. Iemand had me van tevoren wel verteld dat het parcours “best vals plat” was, maar dat bleek niet te kloppen. Vals plat zie je nauwelijks, maar deze beklimmingen waren duidelijk zichtbaar én voelbaar naarmate de race vorderde. Er zaten zelfs een paar hellingen tussen die me deden denken aan de beruchte Bloedweg in Egmond – voor wie de halve marathon van Egmond aan Zee ooit heeft gelopen: dat laatste klimmetje bij kilometer 19.


Ik had vooraf wel even vluchtig op internet naar het parcours gekeken en zag iets van 129 hoogtemeters staan. Voor een marathon van 42 kilometer vond ik dat wel meevallen. Bovendien dacht ik dat ik best goed ben in heuvels lopen. Wat ik toen niet doorhad, was dat die 129 hoogtemeters voor één ronde van 21 kilometer waren. En die moest je dus twee keer lopen. Uiteindelijk had je dus te maken met zo’n 260 hoogtemeters.

Natuurlijk kun je daartegen inbrengen dat je tijdens de marathon van Athene  ongeveer 350 hoogtemeters overbrugt. Maar hier zit het verschil: het parcours van Helsinki wisselt voortdurend – korte, steile klimmetjes – terwijl Athene vooral lange, geleidelijke hellingen heeft, waar je meer in een ritme kunt komen (althans, zo heb ik het ervaren). Kortom: Helsinki heeft een zeer uitdagend parcours dat je twee keer moet lopen. De ondergrond varieert van stoeptegels tot asfalt en onverharde paden. Er zijn veel scherpe bochten, bruggetjes met houten planken, smalle bospaadjes, en je loopt door woonwijken die niet volledig autovrij waren – er reden zelfs auto's op het parcours.

Maar je krijgt er ook veel voor terug: prachtige uitzichten (vooral op het water), veel natuur midden in de stad, vriendelijke mensen, en natuurlijk de iconische finish in het Olympisch Stadion van Helsinki. Daar doe je het uiteindelijk voor, toch?

Mijn doel was een tijd van 3.50. Die moest ik helaas laten varen, hoewel ik verrassend lang op schema liep. Vanaf kilometer 30 begonnen mijn kuiten het zwaar te krijgen bij de afdalingen. Mijn looptechniek viel weg, en met elke klim en scherpe bocht (en die waren er veel) werd het zwaarder. De man met de hamer kwam niet ineens, maar vanaf kilometer 33/34 was het gewoon op. Ik moest het tempo terugschroeven. De zwaarste klimmetjes zaten ook nog eens aan het einde van het parcours, en in de tweede ronde voelden ze nóg langer en steiler. Zelfs vlak voordat je het stadion inloopt, wacht er nog een laatste korte klim. Maar eenmaal op de baan in het stadion loopt het vanzelf. Het voelde als het enige echt vlakke stuk van de hele 42,2 kilometer. Ik kon nog versnellen en liet bij de finish mijn emoties de vrije loop. De eindtijd was niet meer het belangrijkste, maar met een tijd van 3.55 ben ik alsnog erg tevreden.

Overigens: Helsinki is echt een prachtige stad. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, het is er niet overdreven druk, en wij hadden fantastisch weer. We hebben echt genoten – mede dankzij mijn trouwe supporters Martina en Finn-Julien. Martina besloot zelfs spontaan nog ter plekke in te schrijven voor de 5km CityRun en kon mijn ervaringen met het parcours alleen maar bevestigen!

Helsinki is absoluut een aanrader – als je tenminste niet op jacht bent naar een snelle tijd!