Zwaar, mooi, kramp, nostalgie, plezier, druk, pijn, genieten en p.r's bij de Amsterdam Marathon 2025

In het weekend van zaterdag 18 en zondag 19 oktober 2025 vierde de TCS Amsterdam Marathon haar 50-jarig jubileum, in hetzelfde jaar dat de stad Amsterdam 750 jaar bestaat. Op zaterdag waren er kidsruns en een 7,5km. Op zondagochtend de hele marathon en op zondagmiddag de halve marathon. 


Het aantal deelnemers op zondag aan de hele marathon was 33.000, zo'n 50% meer dan vorig jaar. Dat vergde dus nogal wat voor de organisatie inclusief onze verzorgingspost bij de 15 kilometer met bijna 60 vrijwilligers. Extra uitdaging was dat dit jaar gewisseld was van sportdrank en voor het eerst Maurten werd gebruikt, waarbij het mengen met poeder tot klonteren leidde. 
Een hele opmerkelijke prestatie werd geleverd door ex-AVA-er Bas Stigter (39 jaar) die keihard getraind had om onder het record (2:15:14) van zijn vader/coach en ex-Nederlands kampioen Aart Stigter wilde lopen .Letterlijk op zijn laatste benen liep Bas naar 2:14:07, en werd daarmee vierde Nederlandse man en 1e bij het NK M35!
 1787_bas_1.jpg
Bas in zijn laatste meters 

Ook indrukkend was de prestatie van onze jeugdvoorzitter Corné Timmer die de eerste 25km als haas voor loopmaatje Demy Wit (2:26:26) fungeerde. Corné liep daarna op eigen tempo door en finishte in zijn eerste marathon na precies 2:30:00, een droomtijd!
1787_corn__1.jpg    
Corné op weg naar de finish van zijn eerste marathon 
 
Aan de oproep om van de marathon avonturen verslag te doen werd massaal gehoor gegeven. Hier zijn de verhalen of resultaten van Caat, Sebastiaan, Jos, Oscar, Jeroen, Winfried, Fleur, Ronald, John 't Hoen, Maurits, Ewout, John en Davy Heijsteeg, Jesper en Wessel, Mathijs, Henk, Jan, Oivind, en Martijn. 

Zware maar ook mooie Amsterdam Marathon
(door Caat van der Meijden)
Na jaren van stoeien met het gewicht – zwaarder, lichter, weer zwaarder en dan toch weer iets lichter – lukte het vorig jaar eindelijk om echt af te vallen. Dat gaf niet alleen een beter gevoel, maar ook duidelijk betere hardloopprestaties. In een opwelling volgde de inschrijving voor de 50e editie van de Marathon van Amsterdam: een mooie stip op de horizon.
De trainingen in de woensdagavondgroep van John verliepen goed, en het vertrouwen groeide. Eerdere marathonervaring hielp daarbij – wie weet zou het nog kunnen. Twee 10 km-wedstrijden in januari 2025 gingen prima, gevolgd door twee halve marathons in het voorjaar – ook die verliepen goed. Een gordelroosuitbraak na de tweede halve marathon was een domper, maar met een pittig schema en veel kilometers in de benen kwam de voorbereiding toch op stoom. De Dam tot Damloop en de 30 km van Almere gaven vertrouwen: het beloofde veel goeds.
Helaas gooide een verkoudheid vlak voor de marathon wat roet in het eten.
De dag zelf was tot in de puntjes gepland – met dank aan Graciela voor alle tips en zelfs zoutpillen. Het weer was perfect en de sfeer fantastisch. Onder het Rijksmuseum doorlopen blijft iets magisch.
Rond kilometer 15 stonden er veel bekenden van AVA te juichen – geweldig.
1787_caat_eet_banaan_1.jpg
Bij kilometer 21 wachtte familie, al was er bijna een gemiste ontmoeting door een dixistop van vijf minuten (die wachtrij was bepaald niet chill).
1787_caat_ontmoet_familie_1.jpg
Bij kilometer 32 stond de familie opnieuw met borden klaar, en de kinderen renden een stukje mee – een prachtig moment. Daarna werd het zwaar, heel zwaar. Het publiek langs de kant werd steeds talrijker en enthousiaster, en dat hielp om vol te houden. De laatste kilometers waren echt afzien, maar de finish in het Olympisch Stadion was bijzonder – hier is geschiedenis geschreven.
Wat een ervaring. Loodzwaar, maar ook geweldig mooi. Dankbaar dat het gelukt is, en dankbaar voor iedereen die onderweg gesteund heeft – wat een zegen.

Mijn eerste wegmarathon
(door Sebastiaan Kwak, vader van jeugdlid Sophie)

1787_sophie_en_sebastiaan_baanloop_202509_1.jpg
Sebastiaan en Sophie Kwak bij de AVA
MICA IT Baanloop van september 2025 


Waar ik 2 jaar geleden ben begonnen met het lopen van obstacle marathons, stond 19 oktober m'n eerste wegmarathon op het programma. Het was eigenlijk bedoeld als een rustig trainingsrondje voor de Transgrancanaria die ik in maart 2026 ga lopen. Ondanks dat ik de afgelopen 25 dagen in 2 marathons al 82km en 4300 hoogtemeters had gelopen, besloot ik na een paar kilometer om toch te kijken of ik een mooie tijd kon neerzetten.
Tot 36km ging het hartstikke goed en liep ik op een mooi schema van net onder de 4 uur, sloeg jammer genoeg na 36km de kramp toe. Dus moest ik dit schema los laten en kwam ik uiteindelijk in 4:14:25 binnen.
Hoewel ik een beetje baal dat ik niet binnen de 4 uur kon finishen,  ben ik toch blij met het uitlopen van mijn 3e marathon in 25 dagen en deze mooie medaille.
1787_medaille_sebastiaan_1.jpg

Amsterdam Marathon jubileum editie: nostalgie met een gouden (stoep)randje
(door Jos Keijzers)
Zondag 19 oktober 2025, de dag van de jubileum editie van de Amsterdam marathon. Voor mij een bijzondere marathon: ik heb jaren in Amsterdam gewoond, ben (nog steeds) fan van de plaatselijke voetbalclub, heb na Amsterdam jaren in Ouderkerk gewoond (langs het parcours, vlak voor de brug) en beleefde hier mijn debuut op zowel de hele als de halve marathon. Beiden gingen niet goed overigens, maar dat terzijde. En Amsterdam is de enige marathon die ik meerdere keren liep: na mijn debuut in  2013 en de editie 2017 zou 2025 mijn derde worden.
Voor de wekker werd ik wakker na een slechte nacht. De spanning was voelbaar. Iets voor 8 meldde ik mij bij de members lounge van Le Champion om te relaxen, laatste koffie, banaantje mee en op naar de start. In de sporthal liep ik ook AVA lid Rob Dirkzwager (3:33:15) tegen het lijf. Hij ging zelfs voor de vierde keer Amsterdam doen. We hadden goed loopweer! Dit kan wel eens een mooie race worden.
Mijn wave startte om 9:17. Het starten ging vlot, ik kijk nog even naar het middenveld om te kijken of ik de AVA bobo's nog zag, maar die waren waarschijnlijk van de Beluga kaviaar aan het snoepen.
1787_johan_en_rene_voor_de_start_1.jpg
Iemand moet het doen: Johan (rechts) en René vertegenwoordigden AVA op het middenterrein

Wel keek ik opeens recht in het gezicht van een andere grootheid: Haile Gebrselassie. Hij leek mij succes te wensen, maar dat kan ook verbeelding zijn gewwest. Ik wilde nog teruglopen voor een selfie, maar dat leek me achteraf niet zo handig. Ik had trouwens ook geen telefoon bij me.
1787_oud_winnaars_op_het_podium_1.jpg
Oud winnaars worden geinterviewd door Gregory Sedoc, links Gebrselassie

Nadat we het stadion verlieten, heerlijk door bekend Amsterdams terrein: het prachtige Vondelpark, de passage onder het Rijksmuseum, door de Apollolaan, Amsterdam Zuid en op naar De Mirandabad en rechtsaf langs de Amstel! Heerlijk moment, benen voelen goed, Ouderkerk here we come! Ik heb daar vroeger veel gelopen, ken elk mooi huis daar, de flyboarders lieten een mooie show zien en ik genoot van de sfeer en het uitzicht. Daarna langs mijn oude huis, de brug over en via de andere kant van de Amstel weer terug. En dan ben je al weer dik over de helft!
Zelfs het voorheen saaie stuk, rond kilometer 30, voelde dit jaar anders. Veel DJ's, Maaike en Marjan die ons aanmoedigden en ik hoorde vaak mijn naam. Voordeel van een korte naam denk ik. En ik hoorde: "Jos, kom op, je ziet er goed uit!" Weliswaar een man die dat riep, maar gelijk had hij natuurlijk wel. Ik voelde me ook goed en het ging lekker. Misschien zelfs een tijd rond 3:45?
Maar, het feest begint pas na de 30km weet ik inmiddels, zo ook deze keer. Mijn benen werden wat stijver, ik besloot wat gas terug te nemen en rond 37km besloot ik een stukje op de stoep te lopen. Het ging helaas toch te snel: mijn linkervoet bleef haken bij de stoeprand en ik klapte met mijn rechterhand, rechterkant van mijn gezicht en op mijn rechter borst op de stoep. Eerste diagnose: gekneusde ribspieren (hey, waar ken ik dat van  😳), gekneusde pols, schaafwond op pols en knie, maar mijn tanden had ik nog. 
Dan maar plan bijstellen: 5km te gaan, ademhalen was moeilijker, last van pols, dan maar verder wandelen. En toen zag ik Barry en familie, met van die billendoekjes. Pols schoongemaakt, ik voelde me wat frisser en besloot dat ik dan toch maar voor de sub 4 zou moeten gaan. Rekenen kan ik gelukkig goed, dus met wat rust om mijn ribben te ontlasten en een snellere laatste kilometer kwam ik dan toch in 3:59:07 over de finish. Ik heb helaas niet meer op Björn gelet, was denk ik teveel met mezelf bezig.
Afdronk: uiteindelijk tevreden met de tijd, super sfeer in Amsterdam, zeer behulpzame mensen en de medische verzorging is uitstekend. Na de finish werd ik vriendelijk verzocht om me even te laten checken, dat heb ik dus ook maar gedaan. De rolstoel kon ik nog net afwimpelen. Niets ernstigs, alleen voorlopig maar even niet hardlopen. Maar... toch hou ik van Amsterdam!
Dank aan trainers en loopmaatjes voor de goede trainingen, de voorbereidingen, oefenlopen en het belangrijkste, de mooie ervaringen!

De hamvraag: hoe houdt m'n hamstring het?(door Oscar Dijst)

Nadat ik de laatste jaren bij diverse marathons best een aardige tijd wist neer te zetten, had ik wel steeds last van kramp in de hamstring die een echt goede tijd in de weg zat. Het doel voor deze marathon was dan ook uitlopen zonder kramp. En als dat zou lukken, zou die goede tijd er ook vanzelf wel uitkomen. De voorbereiding was dan ook vooral gericht om nóg fitter aan de start te staan dan anders. Maar ook mijn trainingen had ik wat aangepast. Meer keren een 30 km training, enkele keren zelfs 35 km. En wat vaker twee dagen achter elkaar een lange duurloop. Alles om die verdraaide hamstring in de training meer te belasten. Daarnaast ook regelmatig een hamstringoefening thuis. Meer focus op herstel tijdens/ na de traingen. En heel gestaag elke week een pondje eraf.
En toen was daar dus de wedstrijd. De omstandigheden waren super, de voorbereiding was super, en ik was keurig op gewicht. Wat dat betreft was alles perfect voor elkaar. De wedstrijd heb ik in een vlak tempo gelopen. Heb me keurig aan mijn plan gehouden, en me niet laten verleiden tot een te hoog tempo. Per km varieerde het een klein beetje, maar ik had een stabiele pace van 20 minuten per 5 km.
1787_oscar_onderweg_1.jpg
Ik liep de eerste 35 km redelijk relaxed “op de cruisecontrol”, daarna werd het ietsjes zwaarder. En de kramp? Die bleef gelukkig weg. Vanaf km 39 kon/ durfde ik zelfs nog te versnellen. Deze keer was ik bij de finish ook niet volledig gesloopt.
Onderweg nog leuke aanmoedigingen bij de AVA-drankpost en diverse AVA-ers die onderweg langs het parcours stonden. Altijd leuk!
Alles bij elkaar resulterend in een mooie tijd (PR) van 2:48: 35. Goed voor een 10e plek bij het Nederlands Kampioenschap in de leeftijdscategorie M50-54.
1787_oscar_luidt_de_pr_bel_1.jpg
Geen kramp en niet gesloopt, dus het begint nu alweer te kriebelen om toch nog maar weer een keertje de grens wat meer op te zoeken!

Geen bier maar toch plezier in Amsterdam
(door Jeroen Verhoeven)

Zondag 19 oktober was het na 3 maanden van voorbereiding eindelijk zover. Om 9u17 mocht ik van start voor mijn 5e echte marathon (mijn 9 biermarathons, ook 42km maar dan met 16 bier onderweg, tel ik even niet mee).
De voorbereiding was goed, 3 tot 4 keer per week getraind. Intervallen, korte loopjes en uiteraard de lange duurlopen die echt steeds lekkerder gingen. De meeste trainingen in mijn eentje afgewerkt in het mooie achterland van Kudelstaart. 
Wat alleen wel vervelend was dat ik een week voor de start een lichte verrekking opliep in mijn kuit, even dacht ik dat ik niet aan de start zou kunnen staan. Gelukkig was daar de goede verzorging van mijn vrouw die 2x per dag aan het masseren is geweest om het herstel te bevorderen. 
Op donderdag een klein rondje gedaan om te proberen, kuit was gevoelig maar ik kon 4 kilometer volbrengen, op eieren lopend.
Op de expo toch maar een paar compressiekousen gekocht want dat zou ook helpen.
Zaterdagochtend was de eerste ochtend dat ik mijn kuit niet meer voelde, ik kreeg weer hoop. overdag nog een rondje gefietst om de boel los te houden en 's middags nog met Gerrie Verschuren en Marjethe de vrachtwagen opgehaald voor de 15km verzorgingspost en de tassen voor deze geweldige vrijwilligers gevuld.
Zondagochtend om 7u10 (het was nog donker) op de fiets naar Amsterdam, halverwege haalde ik Ronald Donker (what's in a name) in en zijn we gezellig samen verder gefietst. Hij was helemaal klaar voor zijn eerste marathon (en heeft deze volgens mij ook in een mooi vlak tempo uitgelopen). 
1787_jeroen_als_nummer_1_1.jpg
Vanwege een kuitblessure zat de 1e plaats er dit keer niet in voor Jeroen

Mijn eigen marathon moest ik uiteraard anders aanpakken dan ik 2 weken daarvoor nog had bedacht. De plannen voor een tijd onder de 3,5 uur konden overboord na de blessure. Heel houden was het devies. Na het startschot even naar Rene en Johan gezwaaid en daarna proberen op een rustig tempo, ontspannen te gaan lopen. Dit lukte heel goed de eerste 3-4km en ik had nergens last van, voorzichtig toch maar het tempo iets opvoeren naar wat comfortabel voelde. Onder aanmoedigingen van het publiek met links en rechts bekenden was het fijn lopen. Het eerste doel was de AVA waterpost op de 15km. Het was redelijk druk op het parcours waardoor ik soms gedwongen werd om rustig aan te doen, wat dit keer goed uitkwam. De AVA verzorgingspost kwam al snel dichterbij en dankzij hun bevoorrading en aanmoedigingen kon de tocht naar Ouderkerk beginnen. Een fris windje, soms pal tegen, dus af en toe maar schuilen achter een brede rug maar toch vooral mijn eigen tempo blijven lopen. Eenmaal terug uit Ouderkerk het saaiste gedeelte van de route, over het industrieterrein bij Duivendrecht, maar goed, ik was inmiddels ruim over de helft en had nog nergens last van. Opgewekt door naar de volgende (mini-)AVA post van Marjan en Maaike waar ik een flesje water en de nodige aanmoedigingen meekreeg.
Daarna de stad weer in, km 30, 31, 32 dan is het niet ver meer, toch? Helaas begonnen de benen langzamerhand op te spelen, de kleine trillingen die we wel kennen als we op het randje komen. Tot km 35 nog redelijk door kunnen lopen, daarna op overlevingsstand, de pijp was leeg. In mijn geval betekent dat, wandelen bij de waterposten en uiteraard wandelen bij het tunneltje Wibautstraat tot op de brug over de Amstel. 
Dankzij het publiek aan de kant ga je toch weer rennen en durf je ook eigenlijk niet te stoppen, zij hebben mij er zeker doorheen gesleept. Dan de laatste kilometers, Vondelpark uit en dan de Amstelveenseweg richting stadion.  Het blijft toch altijd weer geweldig om in dit stadion te mogen finishen. Uiteindelijk ben ik enorm blij dat ik hem uit heb kunnen lopen en genoten van de aanmoedigingen van het publiek.
Onderweg heb ik mezelf meerdere keren afgevraagd waarom ik dit deed en of ik het nog een keer ga doen. Daar ben ik nu nog niet over uit, eerst maar herstellen. Doortrainen zal ik in ieder geval want in mei 2026 loop ik in ieder geval weer de biermarathon!!

PS Eindtijd van talent Ronald Donker: 3:10:44!

Druk
(door Winfried Falk)

Het groene startvak had voor mij bijna funest uitgepakt. Een paar dagen voor de marathon kwam ik achter dat ik maar 4.15 als streeftijd had aangegeven. Dat kwam omdat ik vorig jaar ongetraind maar 4.22 liep en de inschrijving al kort hierop plaats vond. Ik was dit echter vergeten totdat Fleur hiermee kwam. Zij zat in oranje en wij hadden samen afgesproken. Uiteindelijk besloten beide vanuit startvak groen te starten. Echter liepen wij elkaar daar mis. Wij waren beide op tijd en toch niet gezien ….
1787_winfried_in_het_startvak_2.jpg

Het is wel handig in Amsterdam in de buurt van jouw streeftijd te starten omdat het parcours vaak smal is en inhalen daardoor niet altijd even makkelijk. Ik had vooral last van de pacers langs de Amstel. Geen kans voorbij te komen kilometers lang. Niet erg als ze jouw streeftijd pacen maar als je sneller wil dan wel. Helaas waren het de pacers voor 4.00 en eerst die van startvak groen en later die van startvak oranje….Bij de helft van de race waar ik daarom behoorlijk gefrustreerd en gestresst was geraakt door stop en go lopen en heen en weer wiebelen. Gelukkig werd het later in Amsterdam Oost en Diemen wat breder en kon ik weer sneller lopen. Toen had ik wel het gevoel om alsnog onder de 3.50 te kunnen finishen. Ik voelde mij goed ook nog bij 30 kilometer. Rond kilometer 32 haalde ik iemand met een AVA shirt in die ik niet kende. Het bleek ex-AVA lid Ronald Zandvliet te zijn. Hij had het AVA-shirt nog in zijn kast lieggen. Ik stelde mij voor en zei dat hij weer welkom is op de baan op dinsdag/donderdag. Wie weet…. Hij was in oranje gestart. Wij liepen tot kilometer 39 samen. Toen kreeg hij het zwaar en moest ik de rest alleen doen. Langs de ring richting Vondelpark werd het weer smal en zo door. Uiteindelijk toch in 3.48.30 kunnen finishen. Zelfs nog met een negatieve split voor het eerst überhaupt in een marathon en ook onder de norm voor Boston voor mijn leeftijdscategorie. Of de buffer van 1,5 minuten voldoet moet dan nog blijken als er te veel inschrijvingen zijn…. Maar dat is een probleem voor later… Dank aan alle supporters onderweg, om te beginnen met Erica bij kilometer 6, de aanmoedigingen bij de AVA verzorgingspost, Marjan en Maaike bij kilometer 30 … en mijn dochter Ayleen die telkens weer tussendoor opdook met een stuk banaan.
1787_winfried_met_medaille_1.jpg
PS Fleur Pijpers liep haar eerste marathon in een hele knappe 3:45:07! Ronald Zandvliet deed het ook prima met 3:51:36.

1787_ronald_zandvliet_en_john_t_hoen_1.jpg
Ronald Zandvliet en John 't Hoen
 
Knokken John 't Hoen had zich toch weer laten inspireren om een marathon te lopen en had zijn aantal trainingen flink opgevoerd, maar waarschijnlijk te weinig lange duurlopen in de benen. Halfweg zat John op 1:55:07, tot 31km liep onze woensdagavondtrainer nog best lekker, maar daarna was de koek op. Dat werd knokken naar de finish die John haalde het op karakter natuurlijk wel, in 4:10:37.
1787_john_did_it_1.jpg

Voorbereiding is het halve werk
(door Maurits Lagerberg) 

Eigenlijk begint een marathon natuurlijk bij de start van je trainingsweken, want een goede training maakt een uiteindelijk (als het goed is) mooi resultaat. Nadat ik in het voorjaar de Rotterdam marathon op 3:33 gelopen en eind mei een 100km trail run was het streven voor Amsterdam om voor een sub 3:30 te gaan. Helaas heb ik gedurende het hele jaar al geregeld last gehad van mij kuiten en schenen wat ook de trainingsweken voor Amsterdam niet ideaal maakte. Sommige weken verliepen vlekkeloos en sommige weer totaal niet. Had mijzelf ingeschreven op het marathonschema van Bjorn Koreman (loper van NN) met een streeftijd van 3:15, dit puur alleen voor de soort trainingen welke hierin verwerkt zitten.
Gedurende de lente (en zomer) hebben wij met een mooi gezelschap AVA leden lekkere rondjes gelopen in het Amsterdamse bos en ben ik tevens pacer geweest voor de Phanos/ Trainingslopen die georganiseerd werden. Vanuit AVA liep ik met de 5:30 groep mee en vanuit de andere groep pacede ik de 5:15 groep (helaas liepen Jos en Winfried hier nooit in mee).
Al deze trainingen en duurlopen gingen erg goed, doordat ik deze echt als duurloop inzette op een lager tempo dan uiteindelijk mijn gewenste tempo voor de marathon. Tussendoor ook nog diverse trailruns gedaan en lange afstand runs met AVA lid Fleur zodat ook zij goed voor de dag kon komen op 19 oktober!
De laatste week voor de wedstrijd dag, wat kleine loopjes gedaan en ik voelde mij erg goed gedurende de hele week. Zaterdagavond 18 oktober alle spullen klaar gelegd zoals iedereen dit deed en met Ewout Wee afgesproken te gaan fietsen naar het stadion (lekker de beentjes los maken). Zondagochtend 7:15 weg gefietst en via Ewout naar het stadion. Daar omgekleed en hebben we samen wat rondjes ingelopen om de spieren wat extra los te krijgen. Op tijd naar het startvak (pink) en daar kwam ik heel toevallig een bekende tegen waar ik ook mijn 100km trail mee gelopen heb. Ewout ging wat meer naar voren om zich te nestelen voor zijn run (en niet in de drukte te starten). Na de start het Vondelpark in waar het in tegenstelling tot vorig jaar zo door liep en er geen oponthoud was. De eerste kilometers verliepen soepel op mijn gewenste pace en al snel liep ik met dezelfde bekende samen het eerste deel van de marathon tegemoet. Na een mooi stuk Amsterdam kwamen wij langs de Amstel waar een klein windje tegen was, maar zeer minimaal wat mij betreft en je kon er goed tegenaan lopen. Bij de 15km (of iets verder) stonden er veel AVA leden bij de drankpost en zo ook mijn ouders (tof!). Dat gaf een mooie boost.
1787_maurits_langs_de_amstel_1.jpeg
De terugweg van de Amstel verliep soepel en lekker windje in de rug, tot mijn verbazing vlogen de kilometers voorbij en zaten we al snel over de helft van de marathon. Toen het industrie gebied door (wat niet echt het mooiste stuk is) en daar zag je al wel dat men het moeilijk begon te krijgen om mij heen. Vorig jaar bij 28km was de koek bij mij op, maar dit vloog ik er voorbij en stevende af op een mooie tijd. Terug de stad weer in en dan komt het moeilijke stuk, de Stadshouderskade, de tunnel onder de Sarphatiastraat door en harken. Bij 37km vond ik het zelf mooi geweest en ben ik de laatste 5km gaan versnellen, het voelde dermate goed dat ik er echt zin in had! Heb de laatste kilometers rond de 4:30 gelopen en vloog voor mijn gevoel richting het stadion. Over de finish en uiteindelijk een tijd van 3:25:19 behaald, heel erg tevreden mee! Het zijn wel wat meer meters dan de echte officiele marathon afstand, maar goed die loopt iedereen dus maakt dat niet uit.
1787_maurits_na_de_finish_1.jpeg

Pijn en genieten
(door Ewout Weve)

Na vorig jaar in Spanje mijn eerste marathon te hebben gelopen, was het nu de beurt voor de Amsterdam marathon. Vorig jaar de halve gelopen met een mooi PR en dus waren de verwachtingenb voor de hele marathon hoog gespannen. Ging het nu lukken om het beest onder de 3 uur te lopen?De voorbereiding werd na 6 weken  wat hobbelig, maar uiteindelijk alle sleuteltrainingen goed kunnen draaien met een mooi pr op de Dam tot Dam (1:02) loop en een mooie halve marathon van Haarlem. Daarnaast een veel belovende yasso’s 800m gelopen (10x 800 meter in 2:56 gemiddeld) .
Helaas werd ik een paar dagen voor de marathon verkouden en achteraf bleek dit een infectie met corona. 
Bij het inlopen wat steek, maar in het stadion zakte dit af en voelde ik mij vrij goed. De eerst 21km zonder problemen doorgekomen en na de 30km was ik leeg en voelde ik mijn lichaam helemaal leeg lopen. Ik besloot snel de marathon ‘rustig’ uit te lopen maar dit kostte nog aardig wat moeite en pijn!
1787_ewout_1.jpg
Maar gelukkig met de armen de lucht in over finish in 3:08:06. Bijna mijn helemaal familie was er om mij op te vangen. Toch maar weer geflikt. Twee sub 3:10 marathons in een jaar!
Enorm kunnen genieten van alle support, organisatie en drankposten. Wat een mooi event! 
In de middag liep Marliek een prachtige 1:39:50 op de halve marathon. Een dik PR! Wat ben ik trots op haar. 
De AVA drankpost was weer tip top georganiseerd. Linda en Inge enorm bedankt voor het extra bidonnetje! 
Op naar de volgende marathon en kijken wat een avontuur dit brengt! Helaas kan je niet iedere week een marathon lopen😉

Onze Masterpiece
(door John Heijsteeg)

1787_run_your_masterpiece_1.jpg
Een zeer geslaagde dag en heel erg trots op iedereen van AVA die met de hele of halve marathon heeft mee gelopen! Voor iedereen super prestaties waar je trots op mag zijn 😊
Het begon met de uitdaging om samen met mijn zoon Davy Heijsteeg de 50e editie van de Amsterdam Marathon te gaan lopen. Op de dag van inschrijving na een lange wachtrij kunnen aanmelden in het stadion.
De voorbereiding verliep redelijk goed en ik heb langzaam opgebouwd, daar ik vanaf maart herstellende was van een kuitblessure, waardoor ik de Amstelveen Lente Marathon heb moeten missen.
De baantrainingen onder leiding van de A.V. Aalsmeer trainers waren afgestemd op de midden en lange afstand en paste goed in de training opbouw. Echter moet ik wel aangeven dat ik de voorkeur vaak gaf aan lange duurlopen i.p.v. de interval training.
Geweldig om met Davy de langere duurlopen te hebben kunnen maken, maar de aanloop naar de Marathon was niet zonder zorgen. Een zwakke plek in de kuit speelde regelmatig op na de langere duurlopen, aangezien ik de Lente marathon heb moeten afzeggen was het bij de Amsterdam Marathon toch wel een doel op zich om alleen al te kunnen starten / finishen.
Gelukkig kon ik, 2 weken voor de wedstrijddag, terecht bij de PACA waarbij de fysio's Tamara en Alyssa mij een juiste behandeling hebben gegeven en ik net voldoende hersteld was voor de “Langste duurloop” namelijk: De Marathon.
Op zaterdag 18-10 nog sfeer proeven bij de kidsrun waar mijn kleinzoon en jeugd van AVA aan meedeed en op de 7,5 km een aantal junioren mogen coachen bij hun “marathon gevoel”.
Op zondag ochtend op tijd beginnen aan de laatste “vaste” voeding en voldoende drinken.
Samen met Davy en onze begeleider Justin Heijsteeg tijdig vertrokken richting het magische stadion. Dat kwam even binnen.
Een overweldigde mensenmassa met een gezamenlijk doel: Wedstrijddag is feestdag.
Davy mocht in aansluiting op de grote namen starten net na 09.00 uur. Hij had zich voorgenomen om lekker te gaan lopen en zich te richten op 3.15/3.20 uur. Al snel liep hij op met Wessel en Jesper en het ging eigenlijk wel makkelijk, tot 20-25 km toen moest hij de teamgenoten laten gaan. Met nog een lange weg te gaan hield Davy zijn concentratie door “te nippen aan zijn drinkfles”. Uiteindelijk op karakter doorgelopen en gefinishd in 3.12.13!
1787_daby_heijsteeg_1.jpg
Ik mocht starten in tijdvak 4.00-4.30 uur.  Vele AVA lopers starten in dezelfde startserie, maar tussen alle lopers alleen Winfried kunnen waarnemen en we zijn samen gestart aan ons eigen Masterpiece.
Wat een feest om met de sfeer uit het stadion mee te nemen door de straten van Amsterdam.
Het Vondelpark, de straten, de woningen met een overdonderd geluid van enthousiaste toeschouwers, het geluid uit de speakers van de 10-tallen voertuigen langs het parkoers gaven mij enorm veel energie om te beseffen waarom ik de Marathon wilde lopen.
Tot 21 kilometer op schema kunnen lopen van 6 min/km. Daar stond mijn dappere moeder om mij aan te moedigen, maar snel daarna kwam het besef dat de trainingsarbeid onvoldoende was om dit tempo aan te houden. De snelheid zakte van 6.00 naar 6.30 en zelf op het eind naar de 7.00km/uur. Echter was dat voor mij geen probleem. Ik mag en kan namelijk de marathon lopen en in gedachte dat er anderen zijn die dit graag zouden willen, maar niet kunnen. De gedachte “Kijk deze opa doet het gewoon maar even”’  hield mij op het juiste spoor en in het zicht van de finish stonden mijn vrouw Hellen, zoon Davy en Justin mij op te wachten. 
Magisch was het om het stadion in te lopen en “gewoon” te finishen in een tijd van 4.35.37
1787_john_heijsteeg_vlak_voor_de_finish_1.png

Jesper en Wessel
Jesper van Dam en Wessel Heil trainden samen naar hun debuut op de marathon."Genoten van de Amsterdam Marathon ❌️❌️❌️ Mijn eerste marathon. Met een top sfeer en alle support en aanmoedigingen. En sub-3 met een tijd van 2:56.33!", aldus Jesper.
1787_wessel_en_jesper_onderweg_1.jpg
Links Wessel (groen shirt) en rechts Jesper

Wessel: :"Zo dat was wel ff the full experience zoals ze dat altijd mooi zeggen. Ik dacht: die valkuilen waar iedereen voor waarschuwt? Laat ik ze gewoon even checken. Misschien achteraf gezien ietwat te hard gestart en eigenwijs m’n gelletjes over geslagen waardoor de tank wat eerder leeg was dan gehoopt. Eerste 30 top gelopen, iets onder schema, samen met Jesper van Dam! Daarna kwamen de mannen met de hamers en was het afzien de laatste kilometers. Door de fantastische support van vrienden, familie en onbekende de laatste paar kilometers eruit geperst en gefinisht in een mooie tijd. Geweldige ervaring rijker en de wijze lessen meenemen naar wie weet een volgende keer. Hulde aan Rob en Jesper voor hun sub 3 uur 💪🏻🙏🏻! Mijn sub 3 doel blijft nog even in het vat.. hopelijk wordt het er alleen maar beter van 🍷😉. Officiële eindtijd 03:02:23! Nu lekker met de beentjes omhoog en nagenieten."
1787_jesper_en_wessel_kunnen_nog_lachen_1.jpg

1787_mathijs_langs_de_amstel_1.jpg
Mathijs van der Laan

"Ambitieus gestart op 3:15 schema. De eerste 30 km ging dat voortreffelijk. Daarna begon het langzaam steeds meer pijn te doen: bil, kuit en ook nog even de maag. Het tempo kon ik niet meer volhouden, maar doorgelopen in het tempo wat net kon. En super trots op de eindtijd. PR van +-4:10 tien jaar geleden naar 3:22:00 nu!!"
1787_mathuis_van_er_laan_1.jpg


Henk Cheung
"Het ging best goed. Ik liep een vlakke race tot ongeveer 30km. Hierna moest ik mijn tijd van 6:30 min per km loslaten want vanwege 2 heftige  krampaanvallen. Uiteindelijk gefinisht in 4:44:39. Dit is wel een PR voor mij, echter had ik een streeftijd van 4:30 in gedachten. Volgende keer beter  haha."
1787_henk_cheung_met_medaille_1.jpg

Jan Bruine de Bruin
Kilometervreter Jan Bruine de Bruin had al weken last van zijn heup maar ging toch van start. 
"Vanaf 20km last van mijn heup waardoor ik veel moest wandelen en dan weer kon lopen. De marathon duurt dan wat langer, maar je komt er wel.
Ik heb echter niet eerder meegemaakt dat het zo druk was met toeschouwers. Ze stonden werkelijk overal! Was voor mij voor het eerst een gezellige loop tijdens de Amsterdam marathon." Doorzetter Jan kwam binnen na 5:10:01.
1787_jan_bdb_tijdens_een_baanloop_1.jpg


Oivind Solli
Oivind liep in Amsterdam zijn 2e marathon en deed dat heel verdienstelijk. Hij lieo met 3:58:17 een persoonlijk record!
1787_oivind_op_hoogtestage_1.jpg
Oivind op hoogtestage eerder dit jaar

Martijn van der Velden
De ervaren en snelle Martijn van der Velden liep een vlakke race maar bleef net boven zijn eigen clubrecord in de categorie M50 dat staat op 2:44:39.
In een vlakke race liep Martijn naar toch weer knappe 2:46:14..

1787_martijn_1.jpg


Meer over het Amsterdam Marathon weekend lees je hier:

Een loopfeest bij de Amsterdam Halve Marathon

Een prachtige en bijzondere loopdag

Veel bananen, bekers, hardlopers en vrijwilligers bij de AVA-verzorgingspost

Nieuws Overzicht