Mijn eerste halve marathon 

(door Emma Verkerk)

De zenuwen slaan toch best wel snel toe op zondagochtend. ‘Ga ik het wel redden en hoe zal het zijn’ zijn vragen die door mijn hoofd spoken. In mijn laatste volle trainingsweek ben ik ziek geworden en heb ik dus de trainingen niet kunnen doen, dat voelt toch niet heel lekker.
In de bus onderweg naar Amsterdam zie ik een hoop gespannen koppies en aan de outfit leid ik af dat ze ook gaan rennen. In Amsterdam aangekomen kijk ik mijn ogen uit, wat een mensen, niet normaal. We lopen naar de kledingafgifte en gaan op zoek naar waar we moeten starten.

Ik neem afscheid van mijn neef (Robbert van Willigen, deelnemer aan de Techniektraining die momenteel bij AVA op de woensdagavonden wordt gehouden, eindtijd 1:51:13) wens hem succes en ga op zoek naar mijn eigen startvak. Als ik mijn afgelopen trainingen een beetje uitreken zou ik de halve moeten kunnen doen in 2:40. Ik zie pacers staan van 2:30 en denk ‘ga ik dat proberen?’.
Ik vind mijn startvak en samen lopen we als een kudde schaapjes naar de start, we gaan er onderdoor en het gaat dan nu echt beginnen! ik probeer de pacers in de gaten te houden, maar het is nog best druk. Het tempo van de pacers ligt ook eigenlijk een tikje te hoog.

Bij kilometer 5 kom ik mijn man, kinderen, schoonzus en neefje tegen. Super leuk, dat had ik niet verwacht. Bij kilometer 10 zie ik ze weer en mijn man en kinderen gaan naar de finish. Bij kilometer 15 begint het toch best zwaar te worden en ik besluit een klein stukje te wandelen om mijn hartslag naar beneden te krijgen.
Ik ga het Vondelpark in en het is wel heel erg leuk om al die mensen te zien die je naam roepen en zeggen ‘kom op! je kan het’. Ik slinger nog een keer ‘hardlopen is echt stom' terug, maar dat meen ik natuurlijk niet. Terwijl ik ren herken ik ineens de bekende cabaretier Roué Verveer, ik trek mijn stoute (hardloop)schoenen aan en vraag om een selfie. Dat vond hij goed! Ik wens hem nog succes en ren door.

We zijn er bijna!

We rennen het Vondelpark uit en ik weet dat het er bijna op zit. Nog een klein stukje, gewoon blijven rennen. Vlak voordat ik het stadion in ren zie ik mijn moeder, broertje en zusje! Ik ren het stadion in en heb een soort van tunnelvisie naar de finishlijn. Vlak voor de finish hoor ik mijn man nog mijn naam roepen, ik kijk om zwaai nog een keer en dan ben ik eroverheen. Ik geef het konijn (mascotte) een high five en denk ‘je zou dit nog maar een keer moeten doen als je de hele zou lopen, mij niet bellen.’ Uiteindelijk is mijn tijd 2:38:21 geworden, daar ben ik erg trots op! Ik heb gewoon 21 kilometer gerend, dat had ik aan het begin van het jaar nooit gedacht.

Bij de medaille uitgifte kom ik erachter dat ze geen medailles van de halve meer hebben en dus medailles uitdelen van 7,5km en de hele marathon. Ik neem die van de hele mee en laat daar mijn tijd nog in graveren. Volgend jaar bellen ze mij vast om mee te doen met de eerste wave van de hele marathon met zo’n tijd De dag daarna heb ik wel redelijk spierpijn in mijn bovenbenen maar ben ik lekker op vakantie. Al met al was het een hele gave ervaring, ik kan het iedereen aanraden om een keer te doen.

 The hattrick!

 (door Graciela Jharap)

In januari heb ik 3 evenementen gekozen om specifiek naar toe te trainen. De marathon in Milaan, de Damloop en de halve van 020. Kijken of het dit vrouwtje lukt om haar PRs te verbeteren. Mijn eigen hattrick! 
Spoileralert of je hebt weinig tijd: het is gelukt! De schoenen kunnen weer in de kast tot 2026  Heb je wat meer tijd, dan hier het verhaal. 

Na de marathon van Milaan in april gevolgd door een te lange herstelperiode door blessures, was mijn tweede PR bij de Damloop in Zaandam een feit. Ook maar net gelukt, het was weer een ziek, zwak en misselijke aanloop week. Inmiddels is dit mijn 'ideale voorbereiding' geworden dus dat houden we er maar in. 

Mijn geluk kon echter niet op. In de aanloop voor de halve van Amsterdam voelde ik me supergoed, sterk en positief! Bij de Damloop liep ik 5min19/km gemiddeld. In Amsterdam ging ik voor 5min20/km. Op de dag zelf nog even 2 km ingelopen, doe ik anders nooit. Why nut? En dat werkte als een speer! Vanaf de start tot km 13 liep ik rond 5min10-15. En steeds op de rem. Dat zou ik bekopen, dacht ik. 

Tatoeages of stift?

Bij km 13 mezelf teruggefloten en netjes bij het doeltempo gebleven. Het kon eigenlijk ook niet anders, op de Stadhouderskade werd het polonaise lopen van weghelft naar weghelft. En de benen begonnen het ook niet meer zo gezellig te vinden. Kop naar beneden, werken en strijden! Dit is de halve marathon! Vanaf km 18 wist ik dat het niet meer stuk kon, exit Vondelpark naar links. Oorverdovend gejuich van de supporters. En lopen alsof ik de bus moet halen. En dat moest ook want ik wilde nog naar een concert in Uithoorn. 

Op het eind dan het stadion binnenstormen richting finish met pijn overal tot in mijn wenkbrauwen! 1u52.09, dik 2min 30 van mijn PR afgelopen, precies 1 jaar geleden op deze plek. Gemiddeld tempo bleek 5min17/km te zijn. Wat een dag, een fantastisch slot van mijn hardloopdoelen voor dit jaar. 

Voor de rest van het jaar lekker freewheelen. Wat kortere afstanden lopen; de trainer zegt dat er hier lokaal ook zoveel leuke loopjes zijn. Daar heeft ze helemaal gelijk in! En het concert was amazing .

Genoten
Onze hardloopvrienden uit Nieuwveen, geregeld deelnemend aan onze MICA IT Baanloop, Menno en Astrid de Jong: "We hebben genoten bij de halve in Amsterdam! Menno heeft 1:32:55 gelopen en ik 1:47:23. Beiden erg tevreden met onze tijd!