Sietse Reijnen en Caat van der Meiden genoten van dit goed georganiseerde evenement, met zoals de laatste tijd vaak voorkomt een record aantal deelnemers. Sietse deed er wat korter over dan Caat en zij pasten de lengten van hun verslagen aan hun looptijd aan.

Verslag Sietse Reijnen
Van meerdere mensen had ik gehoord dat de (halve) marathon van Utrecht een aanrader is en dat bleek terecht. Utrecht is niet zo massaal en alles is goed geregeld. Het parcours is afwisselend met na de start in het Science Park een grote lus over leuke landelijke weggetjes. Vanaf een kilometer of 13 is er meer bebouwing, steeds meer publiek en doemt langzaam het centrum van Utrecht op. Het hoogtepunt is de onderdoorgang van de Domtoren na 17km. Na 19km begon de vermoeidheid er wel in te hakken, maar op inzet wist ik het tempo vast te houden. Mijn plan was om 4:30 per km te lopen om zo rond de 1 uur 35 uit te komen. Dat lukte goed; alle kilometers gingen tussen de 4:20 en de 4:30 en een snelle eerste en laatste kilometer resulteerde in een eindtijd van 1 uur 33 minuten en 17 seconden. Bijna 4 minuten sneller dan in Amsterdam (1:36:59) afgelopen oktober. Daar was ik erg tevreden mee! 

Sietse in de laatste bocht

Verslag Caat van der Meijden
Het was mijn doel na de kwart van Egmond om te gaan trainen voor een halve marathon. De eerste die opkwam was die van Amstelveen in maart, maar volgens mijn Garmin horloge was dat te vroeg. Had me er toch maar voor opgegeven en ook voor die van Utrecht in mei. Ik heb er ooit gestudeerd en het leek me leuk om er terug te zijn. Die van Amstelveen had ik in 2 uur 16 gelopen. Dat moest toch wel sneller kunnen? Als ik beter getraind was en niet naar de wc zou hoeven? Die wc stop was toch wel een dingetje. Maar ik sloeg Google er op na en besloot om na 7 uur in de ochtend geen water meer te drinken (de dag ervoor wel genoeg). In de tijd tussen maart en mei ging het met  trainen eigenlijk niet zo goed. Mijn Garmin horloge werkte demotiverend want die zei dat ik mijn tijd niet zou halen. Dus ik stopte maar met dat trainingsprogramma. En op vakantie genieten van de French cuisine inclusief pannenkoeken met Nutella en menig wijntje hielpen niet met gewichtsverlies (ik was een kilo of twee aangekomen i.p.v. af te vallen).

Op de dag van de halve marathon parkeerde ik in de ochtend in Bunnik en begon aan mijn warming up: 2km joggend naar Science park. Onderweg kwam ik Sietse nog tegen die dankzij zijn AVA shirt goed herkenbaar was. Op het Science terrein was het een drukte van jewelste vooral voor de Dixi’s. Ik maakte er ook graag nog even gebruik van en daarna door naar de start. Het leek een stuk drukker dan bij de halve marathon in Amstelveen, en veel jonge lopers (de gemiddelde leeftijd lag zeker onder de 30 jaar). 
We gingen van start, en het liep wel lekker. Niet zo vlug als in Amstelveen, maar een goed tempo. We liepen zo een tijd over de wegen en door de velden en ik merkte dat ik toch weer moest plassen. Er waren her en der wel verdwaalde dixi’s maar ook meiden die ervoor stonden te wachten. En wachten zou zeker niet helpen bij de eindtijd.
Jaloers aanschouwde ik de een na de andere man die even uit de rennende stoet glipte en langs de kant de berm van wat extra nutriënten voorzag. Als ik nou ook eens… na een bosje… daar waar de grassen wat hoger zijn…? Mijn gedachten maalden door en waren meer gericht op het vinden van een (ver)stopplaats dan de race an sich. Ok daar, die plek werd het. Ik dook de berm in achter een bosje en poederde opgelucht mijn neus. Poeh dat luchtte op. Snel weer klaar, rende ik de weg weer op. Maar iets was niet helemaal goed gegaan. Door het snel willen zijn, had ik wat souvenirs meegenomen. Menig kruid kriebelde onder de kleren. Op een zo onopvallende en charmante wijze mogelijk, verwijderde ik de ene na de andere stengel prikkend kleefkruid. Echt een landelijke loop. 

De weg volgend merkte ik dat ik de race zwaarder vond dan die in Amstelveen. Gelukkig waren er klopjes van medelopers en veel aanmoedigend gejoel van mensen langs de kant. Dan helpt zo’n kort naam “Caat” wel. Ze gaven me geen vleugels, maar wel een glimlach en de kracht om toch gewoon voor de finish te gaan. 
Rond de 17e km was de loop zwaar maar ook gaaf. Zo liepen we door de binnenstad over de keien langs het oude academiegebouw waar ik ooit mijn diploma heb gehaald en onder de Domtoren door langs cafeetjes. Is Utereg toch nog een beetje me stadje. Na nog onder wat sproeiers door te zijn gelopen (het was best warm) kwam het laatste stuk. En nog handje geklapt met de sfeerman (Vincent) die ook in Egmond aan de start en finish stond. Pfff, de eindstreep gehaald. Oh nee, te vroeg gestopt, nog een streep. Wat was mijn eindtijd? Het was 2:14:30 oftewel anderhalve minuut sneller dan in Amstelveen, niet iets om over naar huis te schrijven. Dat heb ik wel gedaan en ook naar jullie. Tot een volgende keer! 

Een blije Caat met welverdiende medaille

 Zie ook Instagram: Onder de Dom door