Een spontaan idee
Op zondag 12 oktober 2025 was het zover: samen met mijn 2 dochters Nienke (23 jaar) en Floor (21 jaar) en mijn schoondochter Geertje gingen we de halve marathon van Eindhoven rennen!
Het idee kwam vorig jaar spontaan op toen ik een weekend in Eindhoven was (woonplaats van mijn dochter Nienke) en daar toen toevallig de marathon van Eindhoven gaande was.
Voor alle drie de eerste keer dat ze zo’n grote afstand zouden doen, dus heel spannend!

Iedereen had op zijn eigen manier getraind, dus we zijn benieuwd wat het resultaat zal zijn. Na de bekende stress (lange- of korte broek/ waar stop ik mijn telefoon/ wat moet ik eten/ wel of geen paracetamol, etc.) startten we om 12.30 uur in Wave 5 na een ontbijtje van appelpannenkoeken, koffie en een banaan!

De muziek zweepte ons op en dan gingen we lós!!
Nienke en Geertje aan kop, die waren we al gauw kwijt. Floor bleef veilig bij mij, want haar langste oefenafstand was 13,5 km!
Als een diesel gingen we van start, steeds in hetzelfde tempo en het ging lekker!
Elke 5 km namen we een hapje van onze meegenomen energiereep en dronken we water bij de waterkraampjes. Super enthousiaste mensen langs de kant, muziek, vriendinnen van de meiden, schoonfamilie, dus tijd om in te kakken was er niet.
Bij 19 km moesten we de keuze maken of we een rondje van 300 meter extra wilden lopen door het PSV stadion. Op die manier kon je jouw tijd symbolisch doneren aan het goede doel.
We zaten er nog niet echt doorheen, dus besloten voor de extra 300 meter te gaan. Het stadion was aan alle kanten mooi verlicht en zat vol met enthousiast publiek en opzwepende muziek, dus was een mooie ervaring. Dit gaf Floor een extra boost, dus zij ging er de laatste tweeënhalve km in een iets hoger tempo vandoor.
De laatste anderhalve km kon ik nog een meisje bemoedigen die wilde gaan wandelen, uiteindelijk gingen we samen over de finish! Geweldig! Sport verbroedert!
Vlak na de finish stond Floor me vol trots met haar medaille op te wachten! Ze had het gered! Ik voel me een trotse moeder😊.

Vlak daarna zien we ook Nienke en Geertje en vallen elkaar blij, trots en super voldaan in de armen! Wat een geweldige ervaring om dit zo samen te doen!
Nienke: 2:03:35
Geertje: 2:03:49
Floor: 2:12:40
Suzan: 2:13:14


Met de Oma van Geertje

Na afloop borrelden we met onze supporters met een verdiend bittergarnituurtje en ’s avonds gingen we met z’n allen uit eten om dit geweldige avontuur op een mooie manier af te sluiten.

Drie keer is scheeprecht
Ruim 15 jaar na de marathon van Amsterdam (2009) in 4:26 en Rotterdam (2010) in 3:59 stond op 12 oktober mijn derde marathon, die van Eindhoven, op het programma. Ondanks dat ik mijzelf destijds had voorgenomen nooit meer een marathon te lopen werd ik er gedurende de 1,5 jaar dat ik nu weer met veel plezier aan het hardlopen ben bij AVA toch steeds een beetje enthousiaster over. De afgelopen maanden goed getraind, veel lange afstanden gelopen en ondanks dat het na 15 jaar toch wel weer als een eerste keer aanvoelt, ging ik met vertrouwen richting Brabant. Een tijd van rond de 3:30 uur zou haalbaar moeten zijn. De wekker stond om 6 uur om op tijd (10 uur) aan de start te kunnen staan. De weersomstandigheden waren prima met een graad of 15 en nauwelijks wind. Mijn raceplan was om minimaal 30km met de 3:30 uur pacers mee te lopen om te voorkomen dat ik te snel zou starten. Daarna zou ik wel zien… De eerste 30km gingen relatief ontspannen, qua tempo (4:54/km) lag ik mooi op schema en de pacers had ik inmiddels afgeschud. Het parcours is gevarieerd met veel groen en brede wegen en de verzorging met iedere 2,5km water en/of sportdrank was goed verzorgd.

Maar dan de eerste bocht na het 30km-punt … kramp in mijn rechterkuit! Pijnlijk en de wetenschap dat ik nog 12km moest, zorgden wel voor enige onrust. Maar goed, met rekken verdween de kramp dus gewoon maar weer proberen, je moet toch door! Het tempo kon ik vervolgens weer redelijk goed oppakken, maar iedere 1 a 2 km schoot de kramp er weer in en moest ik dat er opnieuw uitrekken. Dat kostte iedere keer 20 a 30 seconden waardoor de kilometertijden opliepen. De 3:30 pacers kwamen mij na 35km weer voorbij en al met al werd het een flinke slijtageslag. De vermoeidheid sloeg inmiddels ook toe en ik moest behoorlijk diep gaan in de laatste 5km. Maar dat hoort ook bij de marathon en met de aanmoedigingen vanuit het publiek, dat vooral in de laatste kilometers rijen dik stond, kwam de finish op de Vestdijk dan toch in zicht! Met een gemiddelde van 5:25/km over de laatste 12km kwam ik in 3:33:09 over de streep, was ik dik tevreden en een ervaring rijker.